



Op onze kalender hadden we netjes elke dag een stip gekleurd.
Vrijdag mochten we eindelijk onze schoen klaarzetten.
Een wortel erin en wat knutselwerkjes voor de Sint en van Mona kreeg Sint een tutje.
Emma kon er maar geen afscheid van nemen. Ze had het wel gepland, maar het lukte niet. Mona's afscheid van deze tut geen snel. Boven in haar bedje lag haar allerlaatste tutje al klaar.
Toen de meisjes deze ochtend hun oogjes extra vroeg opentrokken, was hun eerste gedachte: "is Sinterklaas al geweest?"
Niet veel later stonden we met z'n vieren beneden in de living. De oogjes blonken en keken eerst eens goed rond.
Tutje weg en snoepgoed in de plaats.
Er is vandaag al veel poppenstrijk gedaan, er zijn al veel kopjes thee gezet en de trein en het huisje zijn getest.
Dankjewel lieve Sint!