woensdag 25 mei 2016

Er staat een paal in mijn tuin...


Hahahahaha
Waar zit je met jouw gedachten?
Helaas pindakaas, geen 'dirty little secrets'.

Ik vertel jou over mijn moederdagcadeau en twee nieuwe rokjes.
Brabantia vond mijn zwakke plek en gaf me een droogmolen cadeau.

Al jaren eet ik vegetarisch, wandel ik naar mijn werk, sorteer ik,
probeer ik mijn ecologische voetafdruk te beperken.
Ik wist van mezelf dat mijn droogtrommel geen goede punten opleverde in mijn inspanningen,
maar ik kreeg hier geen klassieke wasdraad verkocht. (niet mooi genoeg)
Het rekje binnen staat altijd in de weg en het durft al eens uit elkaar te vallen.

Enter cadeau.
En meteen ook een challenge.
30 dagen was drogen aan de draad zonder één keer de droogtrommel te laten draaien.

GOED WEER, lieve lezers. Dat is het enige dat nog ontbreekt om aan de challenge te beginnen.
Ik kijk eerlijk gezegd al erg uit naar de zomermaanden, met vers gewassen kleertjes en lakens, wapperend in de wind (of bries) en vrolijk spelende kindertjes in de tuin.


Vandaag scheen de zon en ik ging voor het eerst mijn draad testen.

Ik hing wat nieuwe rokjes op voor de sier.




Maar vond even later deugniet Mona aan de draad met het nieuwe rokje aan.










maandag 23 mei 2016

sorry not sorry

Het kwam zo:

Ik kocht paardjesstof voor Mona. Uiteraard.
Ik kocht genoeg voor een trui of een jurk voor haar.
En toen had ik daar dat patroon liggen van de Aster uit de La Maison Victor.
En ik maak zo graag patronen nog eens en nog eens.
Dus…
toen ik me aan het afvragen was wat ik zou aandoen op de sportdag op school, 
had ik plots deze stof in mijn handen.

Sorry lieve Mona,
er is ondertussen een nieuwe lap voor jou onderweg.




Ik werkte de trui af met mint en ik draag 'm heel graag. Die stof is zo buitengewoon heerlijk van kwaliteit.



Toen ik klaar was met mijn trui, bleven er een paar onbeduidend kleine lapjes over. 
Te groot voor de vuilbak en te klein voor kleertjes.
Ideaal voor slabben.



donderdag 19 mei 2016

De lange en de korte lange



Ik kreeg van een vriendin een doos met wat lapjes stof en fournituren.
Een tante was gestorven en met die dingen konden ze niets meer doen.
(Ik moet nog lang leven, want nog heel veel moois te verwerken)


De soepele stof, zeker geen katoen, is gemaakt om te veranderen in een lange rok.
Ik maakte er dus eentje voor mezelf, met een bling bling elastiek in de taille.
En had nog een reep over. 
Voor ik ze kon opbergen, weergalmde hier in tweevoud: "Ik wil ook!"

Na een kleine strijd, wie maakt de foto's, wie draagt de rok, 
aanschouwt u hier de winnaars van de respectievelijke battles.

 







Ik gebruikte voor beide rokken de volledige stofbreedte. 
Ze zijn gevoerd met elastische tricot.
De brede bling bling elastiek vond ik in alle kleurtjes bij Stoffen Van Leuven.


maandag 16 mei 2016

Verandering van positie.


In mijn vorig bericht was ik even heel openhartig. 
Jullie lieve reacties deden me deugd.

Naaien voor mezelf lukt alweer, 
de camera uit handen geven iets minder :-)

Mona nam het van me over, gaf me opdrachten en ik deed mijn best.


Rok en top, snel klaar, super om te maken en te dragen.

De stof is een coupon die ik vond bij Stoffen Van Leuven.




Ik ben fan van de halsafwerking van Aster.



Ik heb voor mij de top tien cm langer gemaakt. Aan de mouwen knipte ik ook een paar cm extra.
Ik val nogal lang uit, vandaar.




Ik naaide ook een Chloé jas. In een teststof, volledig gevoerd.
De stof kocht ik in Anzegem, toen dat kleine winkeltje daar uitverkoop deed en half blogland gek werd. Ik kocht net genoeg voor en kindermanteltje, maar kreeg er wonderbaarlijk een jas in grote mensenmaat uit.


Ik naaide er nog geen knopen aan en plan dat ook niet te doen. 
Het is echt een model om te laten openhangen.


In de zijnaden zitten diepe zakken.

Ik twijfel nog wat over de jas.
De rok en top zal ik veel dragen.






woensdag 11 mei 2016

it's all about that bass

Jullie kennen het liedje vast wel.
Een van mijn dochters zong het deze week en ik dacht aan het verhaal dat ik jullie nog wil vertellen.

Mijn gewicht, mijn lijf, het gevecht…
Het ging jaren prima. De weegschaal toonde een vertrouwd getal. Steeds hetzelfde.
Ook na het mama-worden kwam dat snel weer goed.
Maar de voorbije twee jaar werd eten een gevecht.
Wat ik ook at, hoe weinig het ook was, de weegschaal kon ik wel vervloeken.
Naar eten kijken leek al voldoende om de wijzers op hol te zien slaan.
(Ik heb een digitale weegschaal, maar u begrijpt mijn punt.)
De opmerkingen van mensen in mijn omgeving sneden recht in mijn hart.

Ik ging extra sporten, at heel gezond en heel weinig, probeerde zelf wat diëten uit.
Tevergeefs.

Ik dacht dat al mijn kleren gekrompen waren, paste niet meer in de rokjes die ik zelf had gemaakt.
Ik werd er gewoon ontzettend verdrietig en onzeker door.
Ik herkende mezelf niet meer.
Het beeld in de spiegel kwam niet overeen met mijn innerlijk.
De diëtiste in de sportschool kon me niet helpen.
"Sommige mensen zijn gewoon "kapot-gedieet", zei ze vrolijk.

Ik kon wel huilen, echt. Niets hielp.
Terwijl het getal op de weegschaal klom, daalden mijn zelfvertrouwen en goed gevoel zienderogen.

En toen kwam het lichtpunt, mijn laatste hoop.
Een vriendin raadde me aan om een diëtiste op te zoeken en een vorm van het proteïnedieet te volgen.
Mijn laatste hoop, zei ik al. 
En wat voor hoop. 
Ik werd gerustgesteld, kreeg te horen dat inderdaad niet elk pondje door het mondje gaat, dat andere factoren mee kunnen verantwoordelijk zijn voor gewichtstoename.
(Troost)
Ik kreeg professioneel advies en had enkel maar een paar dingen te veranderen in mijn voedingspatroon.
Ik moest zelfs meer eten dan ik deed.

We zijn nu twee maanden verder en heel wat kilo's lichter.
Mijn dochters hadden niet door dat ik op dieet stond.
Dat vond ik ook erg belangrijk.
Ze zien me eten, veel eten, gezond eten, ik laat hen proeven.
Ik geniet weer van eten. Het is niet langer mijn vijand nummer 1.
(Oef)
De weegschaal ook niet. Hoewel ik ze niet vaak opzoek.
Ik ben niet graag een cijfer. Ik ben zoveel meer.

Dat ik weer in al mijn oude kleren pas, dat die zelfs te ruim worden, dat geeft me wel nieuwe energie.
Ik kocht een boel nieuwe stoffen voor mezelf, tekende patronen en ga naaien. Voor mij.

Wordt vervolgd!